Nasza droga do rodzicielstwa – część 1: od niepłodności do decyzji o adopcji

Nasza droga do rodzicielstwa – pierwsze lata starań

Nasza droga do rodzicielstwa nie była prosta. Niektóre decyzje podejmuje się w sekundę, inne dojrzewają latami. Myśl o dziecku towarzyszyła nam od dawna – nie jako wielki, zaplanowany projekt, ale jako coś, co miało po prostu się wydarzyć. Tak naturalnie, jak w filmach, gdzie bohaterowie rzucają sobie znaczące spojrzenia, gaszą światło i… dziewięć miesięcy później przytulają noworodka.

Tyle że nasza droga do rodzicielstwa wyglądała inaczej. W naszym przypadku światło gasło wiele razy, a dziecka z tego nie było.

W 2010 roku podjęliśmy oficjalną decyzję: „Chcemy dziecko”. Nasza droga do macierzyństwa i ojcostwa zaczęła się wtedy na serio. Już nie było miejsca na przypadek, na „może się uda”. To był moment, w którym starania o dziecko stały się świadome – zaczęliśmy szukać odpowiedzi, sprawdzać, czy wszystko jest w porządku.

Ale gdzieś w tyle głowy już wtedy czaił się niepokój. Wcześniejsze lata pokazały, że choć nie robiliśmy niczego, żeby ciążę wykluczyć, to jednak się nie pojawiła. Czy mamy problem z zajściem w ciążę? Czy powinniśmy się martwić?

Zaczęła się więc nasza pierwsza podróż: przez kalendarze dni płodnych, testy owulacyjne, pierwsze wizyty u lekarzy. Jeszcze wtedy nie myśleliśmy o leczeniu niepłodności, bo przecież wiele par potrzebuje tylko odrobiny cierpliwości. Ale miesiące mijały, a testy ciążowe jak na złość pokazywały tylko jedną kreskę.

To był moment, gdy zaczęłam zadawać sobie pytanie: „Dlaczego nie mogę zajść w ciążę?”.

Walka z niepłodnością – wzloty i upadki

Walka z niepłodnością to droga pełna wyzwań. Na początku było jeszcze trochę ekscytacji. Starania o dziecko wydawały się jakimś zadaniem do wykonania – jakbyśmy grali w grę, w której wystarczy dobrze przestrzegać zasad, by osiągnąć sukces. Testy owulacyjne, obserwacja organizmu, zdrowa dieta – mieliśmy poczucie, że robimy wszystko „jak trzeba”.

Ale miesiące mijały. Każdy kolejny cykl zaczynał się nadzieją, a kończył rozczarowaniem. Nasza droga do rodzicielstwa nie była usłana rózami.

I wtedy, jakby samo rozczarowanie nie było wystarczająco trudne, pojawiło się społeczne echo, które potrafiło uderzyć jeszcze mocniej niż negatywny test ciążowy.

„No to kiedy w końcu dziecko?” – pytali znajomi przy każdej możliwej okazji, nieświadomi, że to pytanie boli bardziej, niż mogliby przypuszczać.
„Nie odkładajcie za długo, bo potem będzie trudniej.” – mówili ci, którzy nie mieli pojęcia, że już jest trudno.
„A może za bardzo się stresujesz?” – bo przecież rozwiązaniem było „wyluzowanie”, a nie szukanie przyczyny.
„Możemy wam pomóc, wiesz, haha.” – to miał być żart. Niestety, mnie nie śmieszył.

Prawdopodobnie nie mieli złej woli. Mówili to odruchowo, nie zastanawiając się nad tym głębiej. Wierzę, że w ich głowach to były słowa wsparcia, sposób na rozładowanie niezręczności. Ale w tamtym momencie każde takie zdanie zostawiało rysę.

Zaczęłam czuć podwójną presję – nie tylko tę biologiczną, wynikającą z czekania na ciążę, ale też społeczną. Jakby bycie bezdzietnym małżeństwem było jakąś anomalią, którą trzeba jak najszybciej naprawić.

Zaczęliśmy więc szukać odpowiedzi. Badania, wizyty u lekarzy, analiza cyklu, farmakologia. Jeszcze wtedy nie myśleliśmy o leczeniu niepłodności, bo przecież wiele par potrzebuje tylko odrobiny cierpliwości. Ale miesiące mijały, a testy ciążowe jak na złość pokazywały tylko jedną kreskę.

Później pojawiły się pierwsze farmakologiczne wspomagacze. I wtedy zaczęłam dostrzegać, jak bardzo leczenie niepłodności potrafi uderzyć w poczucie wartości. Nagle wszystko zaczęło się kręcić wokół cykli, dni płodnych, wyników badań. A ja zaczęłam mieć wrażenie, że moja wartość jako kobiety zależy od tego, czy moje ciało „działa” tak, jak powinno.

Z czasem pojawiła się nowa myśl: może problem leży gdzieś indziej? Może coś mechanicznie nie działa? Pamiętam, jak nagle przypomniałam sobie o dawnym zabiegu – wycięciu wyrostka robaczkowego. A co, jeśli właśnie tamten zabieg zostawił po sobie ślad? Jeśli w wyniku operacji powstały zrosty, które utrudniają mi zajście w ciążę?

To był przełom. Wykonano mi badanie drożności jajowodów. Gdybym miała opisać ten zabieg, powiedziałabym, że to jak hydrauliczne przetykanie rur… tyle że w twoim własnym ciele. Do dziś pamiętam ten ból, choć mówi się, że nie powinno boleć. Nie wiem, czy bolało bardziej fizycznie, czy psychicznie – bo czułam się wtedy jak zepsuta maszyna, którą trzeba „naprawić”, żeby mogła działać.

Ale kilka tygodni później – jakby ten zabieg faktycznie odblokował coś więcej niż tylko jajowody – wydarzył się cud.

Zaszłam w ciążę.

 

Pierwsza ciąża – nadzieja i bolesna strata

To był ten moment, na który czekaliśmy. Po miesiącach rozczarowań, po wszystkich badaniach, lekach, wątpliwościach – dwie kreski. Patrzyłam na test ciążowy i nie mogłam uwierzyć. To się dzieje naprawdę. Nasza droga do rodzicielstwa nabrała sensu.

Nie miałam wtedy świadomości, że coś mogłoby pójść nie tak. Przecież jak już zajdziesz w ciążę, to co mogłoby się stać? To była dla mnie prosta matematyka – pokonałam tę najtrudniejszą przeszkodę, więc teraz już tylko z górki. Teraz wszystko się ułoży.

Bardzo się pomyliłam.

Nie zdążyłam się nawet oswoić z tą nową rzeczywistością, gdy wszystko się skończyło.

Poronienie przyszło nagle i brutalnie. Nie było czasu na radość, na snucie planów, na pierwsze wizyty u lekarza – wszystko rozpłynęło się w jednej chwili.

Pamiętam, że próbowałam sobie tłumaczyć: „Zdarza się. Wiele kobiet przez to przechodzi. Jeszcze się uda.” Ale w środku czułam, jakby ktoś pęknięciem podzielił mnie na pół. Był ból fizyczny, ale jeszcze większy był ten psychiczny – uczucie pustki, które trudno opisać słowami.

I wtedy zdarzyło się coś, co długo we mnie siedziało, zanim to przepracowałam, ale pamiętam to do dziś. Lekarka, z lekkim uśmiechem, rzuciła: „Jakaś teraz pogoda na poronienia.”

Nie wiem, co bolało bardziej – czy sama strata, czy fakt, że dla niej to było po prostu kolejne „przypadkowe zdarzenie”. Statystyka, rutyna, coś, co widzi na co dzień. Dla mnie – koniec świata.

To był moment, kiedy po raz pierwszy poczułam, że to nie jest tylko „zdarzenie losowe”, ale coś, co może się powtórzyć.

Po kilku miesiącach spróbowaliśmy ponownie. I znowu – dwie kreski.

Tym razem było inaczej. Ciąża trwała dłużej. Widzieliśmy nasze dziecko na USG. Maleńką istotę, która ruszała rączkami i nóżkami, jakby chciała nam powiedzieć: „Hej, tu jestem!”

To było już coś więcej niż test ciążowy, więcej niż wynik badania. To było nasze dziecko.

A potem… potem przyszło USG prenatalne i moment, którego nigdy nie zapomnę.

Lekarz patrzył w ekran dłużej, niż powinien. Milczał. A ja już wiedziałam.

„Przykro mi. Serce nie bije.”

Czas się zatrzymał.

Poczułam, jakby ktoś wyciągnął mi grunt spod nóg.

Jeszcze niedawno widzieliśmy, jak się rusza, jak unosi rączki, jakby chciało się przywitać. A teraz było wciąż we mnie, ale już bez życia.

Cudem dojechaliśmy do domu i nie spowodowaliśmy żadnego wypadku.

To, co wydarzyło się później, pamiętam jak przez szybę. Szpital, formalności, decyzje, procedury. Miałam wrażenie, że świat toczy się gdzieś obok mnie, a ja tylko w nim dryfuję. 

Ta strata złamała mnie bardziej niż cokolwiek wcześniej. Bo tym razem nie traciłam tylko marzenia. Straciłam kogoś, kogo zdążyłam pokochać.

Próba in vitro – nadzieja i ostateczne wyczerpanie

Po tej stracie wiedziałam jedno – nie chcę przez to przechodzić kolejny raz. Ale równocześnie nie umiałam odpuścić. Jeszcze nie.

Zaczęliśmy intensywnie szukać odpowiedzi. Może to była zwykła zbieżność? Może coś można zrobić, żeby kolejna ciąża przebiegła prawidłowo? A może problem tkwił głębiej?

I tak trafiliśmy na kolejne badania, które pokazały coś, czego się nie spodziewaliśmy – problem genetyczny.

I to nie „jakiś” problem. Problem, który dotyczył mnie.

Długo nie mogłam tego pojąć. To moje ciało było „wadliwe”. To nie była kwestia pecha czy przypadku – to było we mnie. Nie potrafię nawet opisać, jak bardzo to we mnie uderzyło. Już wcześniej miałam poczucie, że moje ciało mnie zawodzi, ale teraz doszła do tego świadomość, że to nie tylko kwestia przypadkowych komplikacji – to coś, czego nie da się naprawić.

Mieliśmy jakąś odpowiedź, ale wcale nie przynosiła ukojenia. Wręcz przeciwnie – rodziła kolejne pytania.

Jedyną opcją, żeby uniknąć kolejnej tragedii, było in vitro z badaniem zarodków pod kątem genetycznym.

Nie zastanawialiśmy się długo. Chciałam spróbować. Chciałam mieć pewność, że jeśli jeszcze raz zajdę w ciążę, to moje dziecko będzie miało szansę żyć.

Rozpoczęliśmy procedurę. Zastrzyki, leki hormonalne, kolejne wizyty w klinice. Każdy etap był jak kolejna przeszkoda do pokonania. Nie było tu miejsca na romantyzm, na nadzieję opartą na przeczuciach. To była czysta biologia, matematyka, statystyka.

A potem przyszły wyniki.

Z wszystkich pobranych komórek jajowych tylko jedna była prawidłowa.

Jedna jedyna szansa.

Nie myślałam o tym jako o statystyce. To było moje dziecko.

Zrobiliśmy transfer. Czekałam. Znów czekałam.

I znów zobaczyłam jedną kreskę.

Nie udało się.

To był moment, kiedy coś we mnie pękło. Byłam wyczerpana. Psychicznie, fizycznie, emocjonalnie.

Nie miałam siły na kolejną próbę. Nie chciałam już walczyć.

Pierwsza myśl o adopcji – nadzieja czy desperacja?

Decyzja o adopcji nie pojawiła się z dnia na dzień. Po nieudanym in vitro byłam w punkcie, w którym nigdy wcześniej się nie znalazłam. Nie tylko czułam się przegrana, ale pierwszy raz zaczęłam zadawać sobie pytanie: czy naprawdę dam radę to dalej ciągnąć?

Bo co jeszcze mogłam zrobić?

Każdy kolejny krok w tej walce o dziecko coraz bardziej mnie wyniszczał. Z miesiąca na miesiąc, z porażki na porażkę, coraz bardziej czułam, że moje życie kręci się tylko wokół jednej rzeczy. Jakby wszystko inne przestało mieć znaczenie.

I wtedy, gdzieś między rozpaczą a próbą pogodzenia się z rzeczywistością, pojawiła się pierwsza myśl o adopcji.

Nie był to jeden konkretny moment. Nie było żadnego „olśnienia”. Raczej stopniowo dojrzewająca myśl, która z początku wydawała się zupełnie obca.

Adopcja?

Na tamten moment brzmiało to bardziej jak plan B niż jak świadoma decyzja. Coś, co teoretycznie istniało jako możliwość, ale co wcale nie przychodziło łatwo.

Bo adopcja to nie jest „zamiennik” biologicznego dziecka. To zupełnie inna droga.

I chociaż sama myśl o niej zaczęła we mnie kiełkować, wciąż miałam w głowie milion pytań:

Czy ja jestem na to gotowa?

Czy będę w stanie pokochać dziecko, którego nie urodziłam?

Czy to jest coś, czego naprawdę chcę, czy po prostu ostatnia deska ratunku?

A przede wszystkim… czy to będzie moje dziecko?

Nie dzieliłam się tymi myślami zbyt głośno, bo sama jeszcze nie wiedziałam, co o nich myśleć. Ale coś we mnie już zaczęło się zmieniać.

Pierwsza próba adopcji – trudna decyzja w Dzień Matki

Myśl o adopcji dojrzewała w nas powoli. Nie była decyzją z dnia na dzień, ale raczej cichym głosem w tle, który co jakiś czas przypominał o sobie. Z czasem przestałam go ignorować. A może to właśnie ta droga? Może to jest nasze rozwiązanie?

W końcu uznaliśmy, że jeśli nie spróbujemy, nigdy się nie dowiemy.

Zadzwoniliśmy do ośrodka adopcyjnego.

Sama ta rozmowa była ogromnym krokiem. Do tamtej pory adopcja była abstrakcją, czymś, o czym słyszeliśmy, ale co nigdy nie dotyczyło nas osobiście. Teraz w końcu nadaliśmy temu realny kształt.

Rozpoczął się proces kwalifikacji. Spotkania, wywiady, testy psychologiczne. Nie miałam pojęcia, jak bardzo będzie to wymagające – nie tylko pod względem formalności, ale przede wszystkim emocjonalnie.

Każde kolejne pytanie podczas rozmów zmuszało mnie do konfrontacji z rzeczami, których wolałabym unikać. Dlaczego chcemy adoptować? Jak wyobrażamy sobie życie z adoptowanym dzieckiem? Czy jesteśmy gotowi na jego przeszłość? Czy pogodzeni z własną?

A ja w tamtym momencie nie miałam już siły konfrontować się z czymkolwiek.

Bo to nie był tylko trudny okres. To był moment, kiedy wszystko waliło się jednocześnie.

Zaledwie kilka tygodni wcześniej straciłam pracę. Zwolniono mnie po incydencie zdrowotnym – coś, czego nie miałam wpływu kontrolować, ale co wystarczyło, bym stała się „problematycznym pracownikiem”.

A teraz słyszałam, że nie jestem „gotowa” na adopcję.

I nie chodziło nawet o samą decyzję – bardziej o to, kiedy ją usłyszałam. Dokładnie 26 maja. W Dzień Matki.

Nie wiem, czy to było zrządzenie losu, czy po prostu ironia życia, ale wtedy poczułam, że już naprawdę gorzej być nie może. Pierwszy raz ktoś mi powiedział wprost: „Nie możesz być matką.”

A najgorsze było to, że to ja byłam tym problemem.

Nie byliśmy „niegotowi” jako para. To ja. To ja nie byłam gotowa.

Nie wiem, ile czasu minęło od usłyszenia tej decyzji do momentu, kiedy byliśmy już w samochodzie, ale pamiętam, że siedziałam tam w kompletnej ciszy. Znów coś we mnie pękło. Znów poczułam, że moje ciało, moje emocje, moja psychika – wszystko – jest niewystarczające.

To był moment krytyczny.

Wtedy po raz pierwszy naprawdę odpuściłam.

Spojrzałam na mojego męża i powiedziałam: „Nie musimy mieć dzieci. Po prostu nie.”

I tym razem nie były to słowa wypowiedziane w złości czy żalu. To było postanowienie.

Nie będzie kolejnych badań, nie będzie kolejnych prób, nie będzie kolejnych rozmów o adopcji. Kończę z tym.

Nie wiedziałam jeszcze, że to, co wydarzy się dokładnie rok później, zmieni wszystko. Nie wiedziałam też jak wielka siła jest we mnie.

Czasami to, co wydaje się końcem, jest tak naprawdę początkiem czegoś zupełnie nowego.

➡ Druga część tej historii już wkrótce! Jeśli nie chcesz jej przegapić, zapisz się do mojego newslettera na przypominajkę o drugiej części tej historii, a do tego pobierz darmowy e-book o adopcji.